کنجکاوی و طوفان خورشیدی

14 دسامبر 2011: در 26 ام نوامبر، یک راکت اطلس-5 کنجکاوی را از کیپ کاناورال به فضا حمل کرد و این مریخ پیمای در ابعاد یک خودرو اکتشاف 9 ماهه ی خود را در جستجوی علائم حیات بر سطح مریخ آغاز کرد.

در این ضمن 93 میلیون مایل دورتر یک رویداد دیگر در حال تکوین بود. در زمانی که راکت حامل کنجکاوی از بند گرانش زمین رها می شد، یک شراره ی مغناطیسی از خورشید جدا شده و ابری از پلاسما به وزن یک بیلیون تن را به سمت سیاره ی سرخ می فرستاد.

این بار خطر برخورد مریخ پیما و طوفان خورشیدی وجود نداشت اما مرتبه ی بعدی می تواند بسیار متفاوت باشد و از آنجا که ماکزیمم خورشیدی بعدی در سال های 2012-2013 مورد انتظار است برخورد یک طوفان خورشیدی با مریخ پیما چندان دور از انتظار نیست.

البته مریخ پیمای کنجکاوی به وسیله ی یک سنجشگر تابش تجهیز شده است که ذرات کیهانی، نوترون ها، پروتون ها و سایر ذرات را در یک گستره انرژی بزرگ شمارش می کند. در صورت مقابله با طوفان خورشیدی این سنجشگربه ثبت وضعیت خواهد پرداخت.

دانشمندان انتظار دارند که این ابزار بتواند نشان دهد که طی یک طوفان خورشیدی انسان در معرض چه انواعی از تابش قرار خواهد گرفت.

همچنین ذرات ثانویه نیز مورد توجه هستند. ذرات کیهانی کهکشانی و ذرات پرانرژی خورشیدی در برخورد به بدنه ی فضاپیما در داخل آن، هسته های اتمی و نوترون هایی تولید می کنند که از نظر بیولوژیک حتی بسیار خطرناک ترند و این سنجشگر ذرات را از داخل فضاپیما اندازه گیری خواهد کرد.

اتمسفر بسیار رقیق مریخ و عدم وجود میدان مغناطیسی باعث می شود که سطح این سیاره از تابش فضایی محافظت نشود. این ذرات پرانرژی که به سطح می رسند می توانند برای حیات – هم فضانوردان آینده و هم میکرو ارگانیسم های مریخ- بسیار خطرناک باشند. سنجشگر راد همچنین به محققین کمک می کند تا ناحیه ی امن یعنی فاصله ای زیر سطح مریخ که تابش به آن نفوذ نمی کند را تخمین بزنند.

http://science.nasa.gov/science-news/science-at-nasa/2011/14dec_mslrad/